Live and Express

Live and Express


Leave a comment

Tribute to 20 years of A.R.Rahman

I’m ever-stuck with 1994-95. That was when I was working in Chennai, and had a chance to go to many movies and enjoy the music. So, I can’t believe that 20 years have passed by.

During that time, many Rahman composed movies released. I had a walkphone, and many a times, some of the songs were always in loop.

Especially, ‘Kannalane…’ from Bombay was a crazy hit.  I wondered if the music was so juicy, or the juice in me was making me enjoy the music. Could never tell.

I would like to highlight three songs that I loved, which came about almost around the same time :

Kudos to A.R.Rahman, and many more years of music!

 

 


2 Comments

Baalakumaaran

என்னுடைய நீண்ட நாள் ஆசை, தமிழில் எழுத வேண்டும் என்பது. ஒரு தமிழ் தட்டச்சு இயந்திரம் வாங்கி, அதன் மூலம் என்னுடைய எண்ணங்களை பதிவு செய்து, யாருக்கும் காட்டாவிட்டாலும் நானே வைத்து கொள்ளவாவது, எழுத ஆசை…

ஒரு உந்துதலில் ‘BLOGSPOT’-இல் தமிழ் வசதி இருக்கிறதா என்று தேடினேன். ஆஹா, இருக்கிறது !

தன்னுடைய சிந்தனை ஓட்டத்தினால், அந்த ஓட்டத்தை எழுத்தாய் மாற்றி, கதைகளாய் கொடுத்து, என்னை ஈர்த்தவர், பாலகுமாரன். ஏழு, எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன், அவர் கதைகளை படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஒவ்வொரு தனி மனிதனுடைய வாழ்க்கையையும், அவனுடைய கோணத்திலிருந்து பார்த்து, அவனுடைய உணர்வுகளையும், எண்ண ஓட்டங்களையும், போராட்டங்களையும், வெற்றிகளையும், தோல்விகளையும், அக்கு அக்காக எழுத்தாக கொடுத்த விவேகம் அவருடையது.

இப்போது, எனக்கு தமிழில் எழுத வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது, என்னுடைய இந்த முதல் எழுத்தை, அவருக்கு சமர்பிக்கிறேன். அவர் எழுத்தை படித்த திமிரில், புலியை பார்த்து சூடு போட்டுக்கொண்ட பூனை போல், நானும் நிறைய எழுதுவேன் !


Leave a comment

Endha Mozhiyil Kalvi ?

ஒரு கால கட்டத்தில், ஹிந்தி எதிர்ப்பு தேவைப்பட்டது. பேசியே இல்லாத ஒரு மொழியை, நாட்டு ஒற்றுமை என்ற பேரில், ஆட்சியிலும், தின வழக்கத்திலும் திணிக்க முற்பட்ட பொது, தெருவில் இறங்கி அதை எதிர்க்க நேரிட்டது.

இன்று நடைமுறையில் இந்தியாவை ஒருமைபடுத்த ஹிந்தி போதாது என்பது தெளிவாகிவிட்டது. இந்தியாவிலும் சரி, உலக நாடுகளிலும் சரி, மற்ற மக்களுடன் பேசவும், கல்வி கற்கவும், தொழில் செய்யவும், ஆங்கிலம் தான் தொடர்பு மொழியாக இருக்கிறது. இதை உணர்ந்து, நமது ஆரம்ப பள்ளிகளில் ஆங்கிலத்தை கட்டாயமாக்கவேண்டும் அல்லவா?பிரிட்டிஷ் காரர்கள் என்ன நன்மை, கெடுதல் செய்தார்களோ தெரியாது, ஆனால், ஆங்கிலம் என்ற வாய்ப்பை விடு சென்றிருக்கிறார்கள். பயன்படுத்த வேண்டியது நமது புத்திசாலித்தனம்.மொழிகளை பொறுத்தவரையில் நமது நாடு துண்டு துண்டாக இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் பத்தாவது வரை தமிழில் கற்ற பாடங்களை, ஹோசூரில் இருந்து முப்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள பெங்களூருவில் பயன்படுத்த முடியாது. காரணம் மொழி. அப்படியென்றால், நமது குழந்தைகளை “தமிழ்நாட்டிலேயே இரு” என்று கட்டி போட முடியுமா? வேறு மாநிலங்களிலும், நாடுகளிலும் இருக்கும் வாய்ப்புகளை அவர்கள் பயன்படுத்த கூடாதா ? உலக அளவில் நமது மக்கள் சிறந்து பணியாற்ற வேண்டுமென்றால், அவர்களை ஆங்கிலத்திலும் தயார்படுத்த வேண்டுமா, கூடாதா?

தீவிரவாதத்தால் சோர்ந்து இருக்கும் நாடுகளை பாருங்கள். அங்கெல்லாம், துப்பாக்கியும், குண்டையும் எடுத்தவர்களின் காரணத்தை யோசியுங்கள். மற்றவர்களுடன் கலந்து பழக முடியாத வெறுமை உண்டாகிய வெறுப்பு, வேலை வாய்ப்புகள் கிடைக்காத கோபம். காரணம், மொழி. அவர்களுடைய சொந்த மொழியை தவிர, வேறு எந்த மொழியையும் கற்காததால், aவர்கள் கூட்டை விட்டு வெளியே வரமுடியவில்லை. இதே நிலைமை, நமது நாட்டிலும் உண்டாகும் ஆபத்து கட்டாயம் இருக்கிறது. அதை தவிர்க்க, ஆங்கிலம் கற்பது தேவை ! இது இப்போதே ஆரிம்பிக்க வேண்டிய செயல் !

இந்தியாவை அடுத்த வல்லரசாக போகிறோம் என்று கட்சிக்கு கட்சி கூவி கூவி விற்கிறார்கள். அதை எப்படி செயல்படுத்த போகிறோம் என்ற தெளிவு இருக்கிறதா ? நமது நாட்டில் எழுபது விழுக்காடு மக்கள் கிராமங்களில் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் ஆங்கிலம் கற்று வளரவில்லை என்றால், எப்படி நமது நாடு வல்லரசாகும்? ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டத்தில் உள்ளவர்கள் மட்டும் (உதாரணம் : நகரங்கள்) ஆங்கிலம் பேசி, வர்த்தகம் செய்தால், எப்படி நம் நாட்டை வல்லரசு என்று கூறிக்கொள்ள முடியும்? மற்ற எழுபது விழுக்காடு மக்கள் விட்டுப்போய் துப்பாக்கி தூக்கும் ஆபத்து இருக்கிறதா இல்லையா ?

பிழைப்பை விடுங்கள். ஒரு மனிதனாக, இன்னொரு சமுதாயத்தில் இருக்கும் மனிதனுடன் உரையாட, கருத்துகளை பகிர்ந்து கொள்ள, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் உதவி கொள்ள, மொழி அவசியமாகி இருக்கிறது. இன்டர்நெட் மூலம் இன்று உலகத்தின் எந்த மூலையிலும் உள்ள மனிதர்களுடனும் தொடர்பு கொள்ள முடியும். இன்டர்நெட்-இல் பெரும்பான்மையாக பயன்படுத்தப்படும் மொழி, ஆங்கிலம்.

எனவே, ஆங்கிலத்தை ஆரம்ப பள்ளியிலிருந்து கட்டாயமாக வேண்டியது அவசியம் ! அதை இன்றே செய்திடல் வேண்டும் !


1 Comment

Chalu Maradha Thimmakka asks why not trees instead of babies?

பசுமை பாட்டி ‘சாலு மரத திம்மக்கா’’சாலு மரத திம்மக்கா’ என்றால், கர்நாடகாவுக்கே தெரியும்!எண்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை பொட்டல் காடாக இருந்த கூதூர் கிராமத்தில்… இன்று சாலை நெடுக இருபுறங்களிலும் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆலமரங்கள் சலசலக்கின்றன. தேசிய நெடுஞ்சாலையிலிருந்து கூதூர் வரை நீளும் சுமார் 20 கிலோ மீட்டர் சாலை முழுக்க வரிசையாக (சாலுத) நின்று, ஊருக்கே நிழலாற்றும் அம்மரங்களை நட்டு வளர்த்த திம்மக்கா பாட்டிக்கு இப்போது வயது… 101!இந்த பசுமைச் சேவைக்காக… சிறந்த தேசியக் குடிமகன் விருது, நான்கு குடியரசுத் தலைவர்களின் கையால் பெற்ற விருதுகள், மூன்று பிரதமர்களிடமிருந்து பெற்ற விருதுகள், பல முதலமைச்சர்கள் அதிசயித்து அளித்த மாநில விருதுகள், தன்னார்வ, பெண் நல நிறுவனங்கள் வழங்கிய விருதுகள், பட்டங்கள் என குவித்திருக்கும் திம்மக்கா பாட்டியின் கூதூர் கிராமம் இருப்பது… செல்போன் சிக்னல்கூட கிடைக்காத, பெங்களூரு ஊரக மாவட்டமான மாகடி தாலுகாவில்!

பயணம் நெடுகிலும் திம்மக்கா பாட்டி வளர்த்திருக்கும் ஆலமரங்கள் தலையசைத்து வரவேற்கின்றன. வாசலில் நம்மைக் கண்டவுடன், முந்தானையில் முடிந்திருந்த கசங்கிய 10 ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து, டீ வாங்கிவர ஆள் அனுப்புகிறார். உடனடியாகக் குளித்து, விபூதி பூசி, பளிச்சென அணிந்து சிரிக்கிறார்… ஐந்து நிமிடங்களுக்குள்!

‘ஏழைக் குடும்பத்துல பிறந்தவ நான். 16 வயசுல, என் எசமான் சிக்கையா கையில புடிச்சுக் கொடுத்துட்டாங்க. பேகூர்ல இருந்து கூதூருக்கு வந்துட்டோம். கல்யாணமாகி 10 வருஷம் ஆகியும், குழந்தை எதுவும் உண்டாகல. ஏறாத கோயில் இல்லை. விரதம் இருந்தே உடம்பு வீணா போச்சு. அக்கம்பக்கம் ஜாடை மாடையா பேசின பேச்சு, உயிரை வதைச்சுது. காலையில இருந்து சாயங்காலம் வரைக்கும் காட்டுல உழைச்சுட்டு வீடு வந்தா, சோறு இறங்காது… நிம்மதியான தூக்கமும் இருக்காது. ஒரு கட்டத்துல தூக்கு மாட்டிக்கலாம்னு நினைக்கற அளவுக்கு மனசு வெறுத்துட்டேன்”- இதைச் சொல்லும்போது, இந்த 101 வயதிலும் கண்கள் இடுங்குகின்றன.

”வயித்துல சுமந்து வளர்க்கறது மட்டும்தான் உசுரா..? ஆண்டவன் படைப்புல ஆடு, மாடு, மரம், செடினு எல்லாமே உயிருதான்ங்கிற உண்மையை, அப்போ என் மனசு தவிச்ச தவிப்பு மூலமா உணர்ந்தேன். ‘குழி பறிச்சு, கன்று நட்டு, தண்ணிவிட்டு… அந்தச் செடியையே புள்ளையா வளர்ப்போம். என் புள்ளைங்க வளர்ந்து, இந்த ஆத்தாவுக்கு மட்டுமில்ல… ஊருக்கே நிழல் கொடுக்கும்’னு என் மனசுக்கு ஒரு தெளிவு கிடைச்சுது.

காடு, மேடுனு அலைஞ்சி, திரிஞ்சி நிறைய ஆலமரக் கன்றுகளா கொண்டு வந்து, பதியம் போட்டு வளர்த்து, கொஞ்சம் பெருசானதும், ரோட்டோரத்துல குழி தோண்டி நட்டோம். இப்படி ஆலமரக் கன்றுகளா நட்டுட்டே இருந்தோம். மழை வரும்போதே குழிவெட்டி சேமிச்சாதான் தண்ணி. அப்படி சேர்ந்த தண்ணியை கிணத்துல, குளத்துல இருந்து எடுத்துட்டு வந்து நானும் எசமானும் கஷ்டம் பார்க்காம ஊத்தி ஊத்தி வளர்த்தோம்.

ஒரு தடவை குடிக்கக்கூட தண்ணி இல்லாத அளவுக்கு பஞ்சம். பக்கத்து ஊர்ல இருந்து ஆளுக்கு ரெண்டு மண்பானையில தண்ணி எடுத்துட்டு வந்து செடிகளுக்கு ஊத்தினோம். சுடுவெயில்ல தலையில ஒண்ணு, இடுப்புல ஒண்ணுனு ரெண்டு பானையோட வரும்போது, கல் தடுக்கி விழுந்து, முட்டியில ரத்தம். கீழ கிடந்து அழ ஆரம்பிச்சுட்டேன். ‘சரியாயிடும்’னு என் எசமான் பதறிக் கட்டுப்போட, ‘தண்ணியெல்லாம் கொட்டிப் போச்சேனுதான் அழுவறேன்’னு நான் சொல்ல, கண்கலங்கிட்டார்!”
நாமும் கலங்கித்தான் போனோம்.

– திம்மாக்காவின் வார்த்தைகளை, சுற்றி நின்ற ஊர்க்கூட்டம் நன்றியும், நெகிழ்ச்சியுமாக ஆமோதித்தது !

நன்றி:- அவள் விகடன்

என்னவென்றால் நாம் ஆயிரம் மரம் வளர்க்க வேண்டாம் குறைந்தது வீட்டுக்கு இரண்டு மரம் வளர்ப்போம்…!!! அதுவே மிக பெரிய பசுமை புரட்சியை உண்டாக்கும்…!!!

வருங்கால சந்ததிக்கு நாமும் ஒரு எடுத்துக்காட்டாய் இருப்போம்…!!!

நன்றி:-நொய்யல் பாதுகாப்பு அமைப்பு